Varlığın içinde yokluk
 yokluğun içinde varlık
arasında şüphe geçiti.
ele almak demek yadırgamaktır
an’ı kaçırmaktır.
yadırgamak insanın dünyadaki yerini belirler
bilim sadece belli koşulları
göz önüne alarak kendi varlığını kanıtlar.
Her koşulu göz önüne alırsanız bu varlığı tanımlar.
Ama yokluğu da göz önüne almanız gerekir.
Yokluk sadece varlığın olduğu sırada vardır.
Varlık hiçe muhtaçtır
Sonsuzluk dışarıdan dışarıya bakmaya denir ve göreceğin
tek şey iki aynanın ortasında kendine bakan sonsuzluktur.
alabildiğine yansıma yanılsaması.
insanlar şansını kendi yaratır
şansın evreni yarattığı gibi
kalan bütün sonsuzluk hakkında konuşmam
şuan için gülünç olur.
Sadece varsayımlarda bulunabilirim
ki bu da çaresizce yorumlama çabasının ötesine geçmez.
Bir kavram bir fikire körükörüne bağlanırsa bu fikir hayat bulur
Tıpkı bu şiirde olduğu gibi
Bu bir fikirdir
ve kendini var etmiştir
ve sayenizde varoluşunu uzun süre sürdürecektir
olsanız da olmasanızda.
varlık hiçliğe muhtaçtır
dediğim gibi. 

Ve radyodaki müzik bitti.
ve telefon çalıyor ve kadın, “bu gece serbestim” diyor,
iyi bir parça olduğu söylenemez ama ya bana ne demeli;
bir zamanlar gençlik ateşiyle hiçbir yerin sokaklarında
at koşturacağımı sanmıştım,
ama hemen vurdular altımdaki atı,
“sigaran var mı?” diye soruyor hatun.
“evet” diyorum, “sigaram var.” “kibritin?” diye soruyor.
Roma’yı yakmaya yetecek kadar.
“viskin?”
acıların Mississipi Nehri’ni doldurmaya yetecek kadar viskim var.

“sarhoş musun?”

henüz değil..

Charles Bukowski 

aslında o kadar az yaşıyoruz ki bi soluksoluğa kalıp düzelene kadar geçen zaman dilimi gibi.
 yerimizi yadırgamamız bu yüzden. nasıl oldu da buraya geldim diyoruz ?
aslında tamamen bu sorunun cevabını ararken kaybediyoruz çoğu şeyi 

bu çoğu zaman

iyi geliyor bazen.

(via theplanetofsound)